स्थान: Satara
वार्ताहर: साहिल येरने
जपानमधील आयची-नागोया येथे पार पडलेल्या विसाव्या आशियाई क्रीडा स्पर्धेत भारताच्या तिरंदाजांनी ऐतिहासिक पराक्रम गाजवला आहे. महाराष्ट्रातील सातारा जिल्ह्यातील करंडी गावचा २५ वर्षीय तिरंदाज साहिल राजेश जाधव याने भारताची मान अभिमानाने उंचावली आहे. साहिलने तेलंगणाच्या २१ वर्षीय चिकिथा तनिपार्थी हिच्या साथीने कंपाऊंड मिश्र सांघिक तिरंदाजी प्रकारात अप्रतिम खेळ सादर करत सुवर्णपदक पटकावले. या ऐतिहासिक कामगिरीच्या जोरावर भारताने २०२८ मध्ये अमेरिकेत होणाऱ्या लॉस एंजेलिस ऑलिम्पिक स्पर्धेसाठी कंपाऊंड मिश्र तिरंदाजी प्रकारातील आपला पहिला अधिकृत ऑलिम्पिक कोटा निश्चित केला आहे. केवळ मिश्र प्रकारातच नव्हे, तर साहिलने पुरुष सांघिक कंपाऊंड प्रकारातही कुशल दलाल आणि गणेश मणिरत्नम यांच्या साथीने सुवर्णवेध घेत एकाच स्पर्धेत दुहेरी सुवर्णपदक जिंकण्याची अद्वितीय कामगिरी नोंदवली आहे. दक्षिण कोरियाविरुद्ध झालेला अंतिम सामना अत्यंत अटीतटीचा आणि थरारक ठरला. निर्धारित फेऱ्यांमध्ये दोन्ही संघांचे गुण १५७-१५७ असे बरोबरीत सुटले होते. त्यानंतर झालेल्या निर्णायक शूट-ऑफमध्ये प्रचंड दडपणाखाली साहिल आणि चिकिथा जोडीने अचूक वेध घेत २०-१९ अशा फरकाने दक्षिण कोरियाच्या तगड्या आव्हानाला धूळ चारली. अखेरच्या बाणाने लक्ष्य अचूक टिपताच भारतीय क्रीडा विश्वात आनंदाची लाट उसळली. आंतरराष्ट्रीय स्तरावर बलाढ्य मानल्या जाणाऱ्या दक्षिण कोरियन संघावर मात करत भारतीय तिरंदाजांनी मिळवलेला हा विजय देशाच्या क्रीडा इतिहासात सुवर्णाक्षरांनी कोरला गेला आहे. या अविस्मरणीय विजयानंतर साहिल जाधवने आपल्या भावना व्यक्त करताना सांगितले की, एकाच दिवशी दोन सुवर्णपदके मिळवणे आणि देशासाठी ऑलिम्पिक कोटा मिळवणे हे माझ्यासाठी दोन स्वप्ने एकाच वेळी पूर्ण झाल्यासारखे आहे. साहिलचा हा आंतरराष्ट्रीय क्रीडा प्रवास प्रचंड संघर्ष, चिकाटी आणि कुटुंबाच्या त्यागाने भरलेला आहे. सातारा तालुक्यातील करंडी या छोट्याशा गावातील शेतकरी कुटुंबातून आलेल्या साहिलने लहान वयात तिरंदाजीचे धडे गिरवण्यास सुरुवात केली. साताऱ्यातील दृष्टी अकॅडमीमध्ये आंतरराष्ट्रीय ख्यातीचे प्रशिक्षक प्रवीण सावंत यांच्या मार्गदर्शनाखाली त्याच्या कौशल्याला आकार मिळाला. सुरुवातीच्या काळात आधुनिक तिरंदाजीचे महागडे साहित्य खरेदी करणे त्याच्या कुटुंबासाठी अत्यंत कठीण होते. आर्थिक संकट असतानाही मुलाच्या क्रीडागुणांवर विश्वास ठेवून त्याच्या आईने आपले सोन्याचे दागिने विकून तिरंदाजीचे धनुष्यबाण व उपकरणे उपलब्ध करून दिली होती. कोरोना काळातील खडतर परिस्थितीत तुटलेल्या साहित्यावर सराव करत साहिलने आपल्या खेळातील एकाग्रता ढळू दिली नाही. अशीच प्रेरणादायी कथा त्याची सहकारी चिकिथा तनिपार्थी हिचीही आहे. तेलंगणातील पेद्दापल्ली जिल्ह्यातील सुलतानपूर येथील चिकिथाच्या वडिलांनी तिच्या प्रशिक्षणासाठी आणि साहित्यासाठी शेतातील हार्वेस्टर यंत्र गहाण ठेवले होते. या दोन्ही तरुण खेळाडूंच्या कठोर परिश्रमाचे फळ अखेर आशियाई क्रीडा मंचावर सुवर्णपदकाच्या आणि ऑलिम्पिक प्रवेशाच्या रूपाने मिळाले आहे. अंतिम लढतीपूर्वी प्रशिक्षक प्रवीण सावंत यांनी साहिलला पाठवलेला एक छोटासा संदेश या सामन्यात दिशादर्शक ठरला. सावंत यांनी साहिलला संदेश पाठवला होता की, मी पोडियमवर भारतीय राष्ट्रगीत वाजण्याच्या त्या ५२ सेकंदांची वाट पाहत आहे. या प्रेरणेने साहिलच्या मनात नवा आत्मविश्वास निर्माण केला आणि त्याने मैदानावर कोणतीही चूक न करता अचूक निशाणा साधला. पुरुष सांघिक अंतिम फेरीतही साहिल, कुशल आणि गणेश या त्रिकुटाने सुरुवातीपासून सामन्यावर वर्चस्व राखत सहज विजय मिळवला. साहिलच्या या यशामुळे केवळ महाराष्ट्रातच नव्हे तर संपूर्ण देशभरात क्रीडाप्रेमींमध्ये उत्साहाचे वातावरण निर्माण झाले आहे. साताऱ्याच्या क्रीडा परंपरेत या विजयाने नवा अध्याय जोडला गेला आहे. या विजयाचे सर्वात मोठे महत्त्व म्हणजे २०२८ लॉस एंजेलिस ऑलिम्पिकमधील भारताचा प्रवेश निश्चित झाला आहे. कंपाऊंड तिरंदाजीचा ऑलिम्पिकमध्ये समावेश झाल्यानंतर भारताने पहिल्याच टप्प्यात हा कोटा मिळवून जगभरातील प्रतिस्पर्ध्यांना थेट इशारा दिला आहे. साहिल आणि चिकिथा यांच्या या कामगिरीमुळे भारतीय तिरंदाजी महासंघ आणि क्रीडा मंत्रालयाच्या दीर्घकालीन योजनांना मोठे बळ मिळाले आहे. आगामी ऑलिम्पिक स्पर्धेत भारताला तिरंदाजीत ऐतिहासिक पदक मिळवून देण्याची क्षमता या तरुण खेळाडूंमध्ये असल्याचे या विजयाने सिद्ध केले आहे.
Leave a Reply